‘Even doorzetten is met COPD niet aan de orde.’
Peter Busch (73) kreeg rond 2022 de diagnose COPD. ‘Wist ik wat dat was. Maar alles wat de longarts aan mij uitlegde was op mij van toepassing’ vertelt hij.
‘Naast COPD heb ik nog een probleem’ vervolgt de van oorsprong Duitse Peter. ‘Ik heb namelijk een complexe vorm van posttraumatische stress-stoornis (PTSS). De oorzaak van PTSS ligt in mijn jeugd die ik doorbracht op een streng katholieke kostschool. Daar zijn dingen gebeurd in de naam van God die absoluut niet door de beugel konden. Maar die ik wel mijn hele leven met me mee heb gedragen.’

Knock out door weggestopt trauma
‘Ik kon altijd vrij goed met mijn PTSS omgaan’, gaat Peter door. ‘Met een drukke baan wist ik mijn trauma’s op de achtergrond te houden. Toen kwam de coronatijd. Ik kwam thuis te zitten en had niets meer te doen. Het begon in mijn bovenkamertje te malen en de gedachten aan mijn trauma werden steeds heftiger. Ik begon te hyperventileren. Op een gegeven moment was het zo erg, dat ik verschillende keren knock out ging en de ambulance moest komen.
Vanwege mijn hyperventilatie kwam ik uiteindelijk bij de longarts van Treant terecht die me vertelde dat ik ernstige COPD had. Voordat ik de diagnose kreeg, kon ik ook al geen marathon meer lopen, hoor. Jarenlang roken en een baan als meubelmaker, met veel stof en verfspuitnevel, hadden mijn algehele conditie geen goed gedaan. Maar de hyperventilatie-aanvallen hebben uiteindelijk COPD bij mij getriggerd.
Accepteren en aanpassen
‘Inmiddels rook ik niet meer. En mijn PTSS heb ik met hulp van een hele goede psychiater redelijk onder controle gekregen. Ook mijn vrouw heeft me ontzettend geholpen bij mijn trauma’s. “Kom we gaan even zitten, je moet praten” zegt ze dan.
Dat geldt trouwens ook voor het accepteren van COPD. Want je moet je hele leven aanpassen. Zwaar lichamelijk werk kan ik niet meer doen. Als ik het lichaam ga belasten, lig ik op apegapen. ’s Ochtends even stofzuigen gaat nog net. Maar als dat klaar is, moet ik eerst even liggen en mijn pufjes nemen.
Ik heb heel veel moeite gehad om het te accepteren. Ik dacht lang: “Even doorzetten. Je moet er even doorheen”. Maar dat is met COPD niet aan de orde. Je moet echt leren hoe je deze ziekte moet benaderen en accepteren dat niet alles meer kan. Het zit niet in mijn aard om te zeggen: “Ik geef het op”. Als je zou berusten in zelfmedelijden, ga je daar finaal aan kapot. Hoe negatiever je er over denkt, hoe moeilijker het voor jezelf wordt. Dus accepteer het: neem je pufjes, pas je leven aan, en zoek een fysiotherapeut.’
Fysiotherapie geeft mij weer lucht
‘Sinds ongeveer twee maanden krijg ik ademhalingstherapie. Afgelopen zomer, met dat extreem warme weer, kreeg ik verschillende longaanvallen. Ik was zo ontzettend benauwd, dat ik voor mijn gevoel bijna geen lucht meer kreeg.
Dokter Visscher van Treant verwees me naar de fysiotherapeut. Die heeft me geleerd hoe ik tijdens zo’n longaanval moet ademen. Daar is een bepaalde techniek voor. En het helpt inderdaad. Na drie keer op die manier ademhalen, ben ik er weer. Ook probeer ik weer wat aan mijn conditie te werken. Dat is belangrijk, want je wordt er wel beter van.’