Door met je leven na een IC-opname › Treant Zorggroep

Door met je leven na een IC-opname

Een opname op de Intensive Care (IC) is ingrijpend. Zowel voor patiënten als hun familieleden. Edward Wubbels (49) uit Weiteveen, kan daar over meepraten. Hij lag bijna drie weken op de Intensive Care met een zware longontsteking. Tijdens de IC-contactdag hoopt hij andere ex-patiënten te bewegen over hun ervaring te praten. ‘Zo kun je weer door met je leven.’

Een zaterdagavond, 9 juni 2018. Na enkele dagen niet fit en grieperig te zijn geweest, begon het hoesten bij Edward steeds hevigere vormen aan te nemen. Diverse antibioticakuren sloegen niet aan. Een bezoek aan de huisartsenpost die avond eindigde een paar uur later in een IC-opname in ziekenhuislocatie Scheper in Emmen. ‘Hier kan ik me weinig van herinneren. Mijn vrouw heeft wel alles opgeschreven en foto’s gemaakt, dus daardoor weet ik wat er gebeurd is.’

Randje leven en dood

De situatie van Edward was zo kritiek, dat zijn echtgenote naar huis werd gestuurd met de mededeling om alert te zijn op de telefoon. ‘Niet veel later kreeg ze al bericht dat ze langs moest komen met onze dochters van 16 en 19 jaar. Dat was enorm schrikken voor hen.’ Edward zweefde met een zware longontsteking op het randje van leven en dood. In buikligging en aan de beademing werd hij snel vervoerd naar de IC in Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG).

‘Ook daar was nog steeds niet helemaal duidelijk wat er aan de hand was. Doordat ik op mijn buik lag en al verschillende medicatie had gehad, was ik enorm opgezwollen. Dat zag er voor mijn gezin natuurlijk akelig uit.’ Uiteindelijk bleek zijn linkerlong al uitgeschakeld te zijn en functioneerde zijn rechterlong nog maar voor 50 procent. Een hartlongmachine stond als het ware al klaar om in het ergste geval de longfunctie over te nemen.

Traumatische ervaring

‘Voor mijn vrouw en kinderen is dit de zwaarste tijd geweest. In de familiekamer op de IC kregen zij iedere keer te horen dat ik er niets bij moest krijgen, want de situatie was heel kritiek. Zij stonden huilend en vol onzekerheid naast mijn bed. Ik weet daar alleen niets van, want ik ben die twee weken in coma gehouden. Als ik er nu over vertel, dan voelt het voor mij ook als een groot spannend jongensboek. Maar voor mijn gezin is het een traumatische ervaring geweest.’

Na ruim twee weken kon Edward weer naar het Scheper in Emmen. De eerste dagen dat hij op de Emmense IC met een tube voor de beademing in bed lag, ervoer hij als zeer naar. ‘Je kunt niet spreken, voelt je heel klein en je bent totaal afhankelijk van de verpleging. Ze zeggen wel eens dat je trouwdag de mooiste dag van je leven is. Maar de dag dat de tube eruit mocht, was een heel groot geschenk’, vertelt Edward lachend.

Gevolgen opname IC

Toch lag er nog een lange weg van herstel in het verschiet. ‘Door de IC-opname was ik sterk verzwakt. Ik moest weer leren lopen en was erg vermoeid.’ Ruim driekwart jaar later merken Edward en zijn gezin nog steeds de gevolgen ervan. Edward werkt weer twee dagen per week, maar is nog lang niet terug op zijn oude niveau. ‘Ik kan me moeilijk concentreren en mijn kortetermijngeheugen is slecht. Verder heb ik ernstige pijnklachten in mijn schouders gekregen, doordat ik frozen shoulders heb opgelopen door de buikligging op de IC. Fysiek gaat het wel steeds beter, maar mentaal heeft het ook een enorme impact. Je voelt je soms schuldig en een klootzak dat je je gezin verdriet en angst hebt aangedaan door de IC-opname. Op mijn leeftijd wil je je immers druk maken om je kinderen, en niet dat je kinderen zich zorgen maken over jóu.’

De IC-contactdag voor ex-patiënten en familieleden is voor Edward dan ook belangrijk. ‘Niet voor mezelf, maar wél voor mijn gezin. Er zou veel meer aandacht moeten zijn voor de mensen die om de patiënt heen staan. Die hebben een gruwelijke tijd gehad, zij leefden in een tunnel, een roes en vroegen zich constant af of het wel goed zou komen. Met mijn verhaal op de IC- contactdag hoop ik andere ex-patiënten te kunnen inspireren er ook over te praten. Vaak stop je het verhaal weg, omdat je je omgeving er geen verdriet mee wilt doen. Maar door er tóch over te praten, kun je weer verder met je leven en lucht het ook op.’