Column 'Ik wil dit niet meer' in Gezondheid & Co › Treant Zorggroep

Column 'Ik wil dit niet meer' in Gezondheid & Co

Geplaatst op: 7 juli 2017

Deze week is in de gezondheidsbijlage Gezondheid & Co van NDC Mediagroep een column van physician assistant Edith Talman te lezen. Met haar columns volgen we haar tijdens haar werk binnen het Mammacentrum van Treant, en laat ze zien wat voor impact het werken binnen de borstkankerzorg op haar heeft als mens. 

Ze kijkt me boos aan, haar rolstoel wordt geduwd door één van haar zoons, de ander loopt erachter. 91 jaar. De verpleging van het verzorgingshuis had tijdens het wassen iets in haar borst gevoeld. Ik vraag haar of ze klachten heeft of ze zelf iets gemerkt heeft, ‘nee’, zegt ze nukkig: ‘ik heb nergens last van’. Haar zoon vertelt dat ze beginnend dementerend is, het was een hele strijd om haar naar het ziekenhuis te krijgen. Meelevend kijk ik haar aan. Ik heb een zwak voor oude mensen, altijd al gehad. Rustig probeer ik haar duidelijk te maken dat er iets in haar borst gevoeld is en dat we graag willen weten wat dat is. Ik krijg haar zover dat ze haar bovenkleding uittrekt. Knoopje voor knoopje van een mooie zijden blouse, die precies past bij de rok die ze draagt. Ze ziet er verzorgd uit en ik vraag me af of ze haar kleding zelf uitzoekt. Ik help haar met haar hemd, ze draagt geen beha en de tumor in de linkerborst is niet te missen.  

Ter plaatse van de zichtbare bult voel ik een vaste zwelling, vier à vijf centimeter schat ik, zo hard als steen. Gelukkig zit de afwijking niet vast aan de borstspier of aan de huid en voel ik geen vergrote lymfeklieren in de oksel en bij de sleutelbeenderen. Ik zie in mijn ooghoek een van de zoons wat ongemakkelijk op zijn stoel schuiven. Nadat ze haar blouse weer heeft dichtgeknoopt en weer in haar rolstoel zit, vertel ik haar wat ik gevoeld heb en spreek ik mijn zorg uit.

‘Ik wil dit niet meer’, zegt ze met een krakende stem en begint zachtjes te snikken. De bozige dame van net is ineens veranderd in een kwetsbaar oud vrouwtje. Ze beseft heel goed wat er aan de hand is, realiseer ik me. Haar ene zoon vecht tegen zijn tranen, de ander draait zijn hoofd weg en ook ik moet even slikken. Wat had ik haar dit graag willen besparen. ‘Wij willen ook niet meer dat ze geopereerd wordt’, geeft haar zoon aan. ‘Dat overleeft ze niet.’ Er valt een stilte. Dat snap ik, natuurlijk snap ik dat, maar als we niks doen, gaat de tumor groeien en groeit deze uiteindelijk door de huid heen met alle ellende van dien. Er is een alternatief ga ik verder, als de tumor hormoongevoelig is dan kunnen we met anti-hormonen, tabletjes, de ziekte proberen te remmen. Daarvoor hebben we wel een hapje van het weefsel nodig. De twee zonen kijken eerst elkaar aan en dan hun moeder. Ze willen haar nog lang niet missen zegt mijn gevoel. Diezelfde middag nog is de uitslag bekend; de tumor is niet hormoongevoelig. We staan met onze rug tegen de muur, kunnen niks doen om de groei van de tumor te remmen. Wat uiteindelijk doorgroei in de huid, wondproblemen en pijn kan veroorzaken. Hoe lang dit duurt is niet te zeggen. Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat ze dat niet meer hoeft mee te maken...

Edith Talman (35) is Physician Assistant bij het Mammacentrum van Treant Zorggroep in Hoogeveen. Als physician assistant houdt zij zich iedere dag bezig met gespecialiseerde borstkankerzorg en mag zelfstandig taken van de oncologisch chirurg overnemen, bijvoorbeeld het afnemen van het anamnesegesprek, doen van lichamelijk onderzoek, bespreken van uitslagen, uitschrijven van medicatie en het uitvoeren van kleine chirurgische handelingen.