Oh shit, ik ben ziek › Treant Zorggroep

Oh shit, ik ben ziek

‘Bij mij is borstkanker ontdekt door een bezoek aan de borstenbus. Acht dagen later belde een verontruste huisarts.’ Harma Prevoo (55 jaar) vertelt het nuchter. ‘Zelf was ik in eerste instantie niet zo bang, want twee jaar geleden kreeg ik ook al zo’n bericht. Toen leek het vals alarm.’

‘Binnen vijf dagen zat ik bij het Mammacentrum in Hoogeveen. Ik moest er om acht uur zijn. Om twaalf uur was ik klaar en kon ik even naar huis. Maar wel met de boodschap dat de beelden verontrustend waren. Om drie uur diezelfde dag kreeg ik de uitslag: het was goed mis. Er zaten twee tumoren in een borst, een ervan zat er twee jaar geleden ook al. Dat was balen. Op 15 maart is mijn borst geamputeerd.’

Haar
‘Momenteel zit ik op de helft van mijn tweede reeks chemokuren. Daarna komen nog de bestralingen en de reconstructie. De chemokuren zijn zwaar, maar het is te doen. Bij elke kuur doe je een stapje terug in je energieniveau. Ik was gewend drie dingen tegelijkertijd te doen, maar momenteel komt mij dus niet zo veel meer uit handen.

Gelukkig is dankzij de hoofdhuidkoeling niet al mijn haar uitgevallen. Mijn vlecht is weg, er is nog ongeveer een kwart over, maar ik kan het nog steeds opsteken.’  

Eerlijk
‘Op het Mammacentrum zijn ze echt heel lief en zorgzaam. Ook op de verpleegafdeling en de dagbehandeling trouwens. Het voelt dan ook goed.

Tegelijkertijd zijn ze wel eerlijk en dat is fijn. De röntgenlaborant liet bij de eerste foto al haar bezorgdheid blijken. En ook de oncoloog was direct heel duidelijk. Ik had bij wijze van spreken mijn kont nog niet op de stoel, of hij  zei al: die borst gaat er af.’

‘Elk gesprek in dit traject was voor mij een enorme tegenvaller. Want ik dacht dat ik er met een operatie wel vanaf zou zijn. Met de oncoloog wilde ik al onderhandelen over de behandeling. Pas toen hij zei dat dat zijn enige doel was mij beter te maken, realiseerde ik me “oh shit, ik ben ziek”. Heel naïef dacht ik altijd: mijn zus heeft voor ons allemaal borstkanker gehad, dus dit gaat aan mij voorbij. Maar dat was dus niet zo. Omdat ook andere vrouwen in onze familie borstkanker hebben gehad, sta ik nu op de wachtlijst voor genetisch onderzoek.’

Ik dacht dat ik er met een operatie wel vanaf zou zijn

Optimist
‘Ik heb veel hulp, vriendinnen brengen regelmatig pannen met eten. En Fernand, mijn man, helpt veel. Hij is mijn steun en toeverlaat en gaat altijd met me mee. Dat is ook zo fijn in Hoogeveen, Fernand mag er tijdens de chemokuren ook gewoon bij zijn.

Ondanks alle tegenvallers, ben ik een optimist. Bovendien heb je geen keus. Mijn zusje is ook beter geworden. Dus het komt gewoon allemaal goed. Dat weet ik. Het gaat me lukken.’