‘Revalidatie is een kwestie van vertrouwen’ › Treant Zorggroep

‘Revalidatie is een kwestie van vertrouwen’

‘Revalidatie is een kwestie van vertrouwen’

Ben Mensen en Astrid Malanda zijn het afgelopen half jaar intensief met elkaar opgetrokken. Meneer Mensen woonde die tijd in centrum voor hoogcomplexe, chronische en revalidatiezorg De Horst in Emmen, Astrid Malanda is zijn behandelend specialist ouderengeneeskunde. Door het verblijf leren patiënten, verpleegkundigen en artsen elkaar goed kennen. Onvermijdelijk maakt het de behandeling meer persoonlijk en intensiever.

Ben Mensen is net ontslagen na een half jaar verblijf op de revalidatieafdeling in De Horst. Hij kan zich thuis weer redden. Op 2 november, nota bene toen hij een griepprik ging halen, gleed hij uit in een dik pak bladeren: ‘Ik hoorde het in mijn onderbeen knappen.’ De breuk bleek gecompliceerd en met pennen en een plaat is het bot vastgezet. Na de operatie moest hij zijn been weer leren gebruiken. Dat moest van ver komen en een intern verblijf op de revalidatieafdeling was onvermijdelijk. Ook omdat Ben Mensen alleen woont. Begin mei kon hij naar huis. Hij nam daarbij deels het dagritme en enkele gewoonten van de revalidatieafdeling mee naar huis. ‘Ik ben zelfs andere dingen gaan eten en drinken. Karnemelk bijvoorbeeld en andere vleeswaren. Door samen te eten neem je gewoontes van elkaar over.’

Vertrouwen winnen

Ben Mensen benoemt wat voor hem spannend was tijdens het revalideren. ‘Als ik pijn voel dan ben ik altijd bang dat het de pin of de plaat is. De arts zegt dan dat het pijn vanuit de spieren komt. Maar goed, de artsen hebben een technische mening, wij als patiënt een gevoelsmening. En die moet je niet onderschatten. Het is ook moeilijk, je moet de artsen geloven maar zelf verneem je de pijn en het ongemak.’ Astrid Malanda herkent dit ook van andere patiënten. ‘Wij zien vaak dat het goed gaat, maar vaak hebben patiënten geen vertrouwen meer in hun eigen lijf. Dat moet weer groeien.’ ‘Ja’, zegt Ben Mensen, ‘Maar een mens wil dat alles van het lichaam als één geheel functioneert. En de ene arts komt nu eenmaal beter bij iemand binnen dan de andere arts. Het is echt een kwestie van vertrouwen winnen.’

Sociale contacten

Ben Mensen noemt meerdere keren dat de zes maanden revalidatie vooral door het gezelschap erg prettig was. ‘Ik ben nooit op vakantie geweest maar door de sociale contacten in De Horst voelde dit wel zo. Naar huis gaan is dan best zwaar.’ Astrid Malanda vult aan dat ze dit vaker hoort van mensen die alleen wonen. ‘Sommige mensen bloeien hier helemaal op, het is dan de kunst dit vast te houden als ze weer thuis zijn.’

Positief blijven

Revalidatie werkt met een ontbijtbuffet als belangrijke stap in de revalidatie. Zelf naar de tafel lopen om brood en beleg te halen activeert, maar patiënten vinden dat niet altijd even leuk. Astrid Malanda knikt: ‘Ik weet dat niet iedereen daar blij mee is, maar iedereen is hier om te revalideren. Thuis is er ook niemand die alles brengt dus leren patiënten het hier ook zonder hulp te doen. In een omgeving als dit laten mensen zich al gauw makkelijker verzorgen dan thuis. U bleef altijd positief trouwens, ook toen u het zwaar had en uw been niet mocht belasten.’ Ben Mensen knikt: ‘Wat je kunt dat doe je en ik sta er echt niet verder bij stil. Zonder aanpakken en positief blijven kom je er niet. Trouwens, zie je er niet tegenop om naar chagrijnige patiënten toe te gaan?’

Arts is ook een mens

Astrid Malanda denkt na: ‘Ik zie er zeker niet tegenop om naar patiënten toe te gaan die geen zin hebben. Ik kan me voorstellen waar het vandaan komt. En soms moet ik ook echt moeilijke zaken vertellen. Dat iemand niet meer terug naar huis kan bijvoorbeeld. Als ik erg verdrietige patiënten tegenover me heb dan moet ik ook wel even wat wegslikken. Je bent als arts zelf ook een mens en mag best emoties toelaten. Als zulke zaken me niets meer zouden doen dan moest ik me achter de oren krabben of ik wel de goede baan heb. Je bouwt toch  een band op met de mensen die hier langer zijn.’

Mobiliteit

Ben Mensen vertelt dat hij zich redelijk redt thuis maar zijn mobiliteit danig mist: ‘Voor de val fietste ik elke dag naar mijn broers een paar straten verderop om koffie te drinken. Dat lukt me nu niet. Ik hoop dat mijnaanvraag voor een scootmobiel er snel door is, dan kom ik weer makkelijker onder de mensen.’

‘Een arts mag best emoties toelaten’