‘De zorg is hier prima, maar de afhankelijkheid vind ik vreselijk' › Treant Zorggroep

‘De zorg is hier prima, maar de afhankelijkheid vind ik vreselijk'

‘De zorg is hier prima, maar de afhankelijkheid vind ik vreselijk'

Dinsdag 8 september. In Hotel Hoogeveen houdt een groep dames haar maandelijkse bowlingavond. Het is gezellig, de deelnemers genieten volop van hun sportieve uitje. Even na half tien gaat het mis. Na haar beurt glijdt de 83-jarige Hanny Groote-van der Korst met haar voorvoet van een verhoging. ‘Ik klapte als een knipmes dubbel, ik wist meteen dat het mis was.’

Omstanders proberen haar omhoog te trekken, maar dat vindt mevrouw Groote geen goed idee. ‘Dan maak je de schade alleen maar groter.’ De opgetrommelde ambulancemedewerkers onderkennen de ernst van haar kwetsuur en besluiten om mevrouw over te brengen naar ziekenhuislocatie Bethesda. Voordat zij per brancard wordt afgevoerd, ziet de patiënt nog kans om haar laatste score op het wedstrijdformulier te noteren. ‘Ik had namelijk net een spare gegooid…’

Knutselkarweitje

Eenmaal in ziekenhuislocatie Bethesda werd ze uitvoerig onderzocht door de SEH-arts. ‘Ik had geen enkele pijn, mijn linkerbeen was gevoelloos’, blikt mevrouw Groote terug. Aanvullend röntgenonderzoek leidde tot een glasheldere diagnose: een gecompliceerde bovenbeenbreuk. Een dag later werd ze geopereerd. ‘Het was een kwestie van de spieren en botten bij elkaar brengen, draadje er omheen en een pen erdoor’, resumeert de Hoogeveense. ‘Het was een echt knutselkarweitje.’ Ging zij bij eerdere operaties onder narcose, dit keer kreeg ze een ruggenprik.

Griezelig

Mevrouw Groote verbleef negen dagen op de afdeling Orthopedie. Gedurende die periode werd geleidelijk gestart met een herstel -en revalidatieprogramma. Mobiliseren en (leren) bewegen vergden veel van de Hoogeveense. ‘Ik vond dat aanvankelijk heel griezelig, ik had geen enkel zelfvertrouwen.’ Haar gebrek aan conditie speelde eveneens een rol. ‘Ik sport niet, dus mijn uithoudingsvermogen is beperkt.’ Na haar ziekenhuisopname werd ze opgenomen op de revalidatieafdeling van Weidesteyn, centrum voor hoogcomplexe, chronische en revalidatiezorg in Hoogeveen. De overdracht verliep prima, maar ze plaatst wel vraagtekens bij haar verhuizing. ‘Mijn vervoer naar Weidesteyn (centrum voor hoogcomplexe, chronische en revalidatiezorg) moest ik zelf regelen, dat kan toch wel anders?’

Meer conditie

In Weidesteyn krijgt ze een revalidatieprogramma op maat. Onder leiding van een fysiotherapeut doet ze fietstrainingen en evenwichtsoefeningen aan de brug. Daarnaast neemt ze deel aan groepstherapie, waarin rek- en strekoefeningen centraal staan. ‘Ik merk dat ik meer conditie en zelfvertrouwen krijg’, concludeert mevrouw Groote na vier weken Weidesteyn. Ook de dagelijkse zorg heeft haar waardering.  ‘Ik heb een eenpersoonskamer met veel privacy, het eten is prima en de medewerkers doen er alles aan om het ons naar de zin te maken.’ Door de beperkte formatie lukt dat niet altijd. ‘De meiden doen hun uiterste best, maar ze kunnen niet overal tegelijk zijn. Dat betekent dat je soms even moet wachten als je naar het toilet wilt. Maar als je heel nodig moet, duren een paar minuten erg lang. Soms te lang…’

Afhankelijk

Als haar herstel voorspoedig verloopt, mag mevrouw Groote over twee weken haar rechterbeen belasten. Daar kijkt ze enorm naar uit. ‘De zorg is hier prima, maar omdat ik nog niet mag lopen, heb ik continu hulp nodig. Die afhankelijkheid vind ik vreselijk.’ Gaat ze nog iets missen van Weidesteyn? ‘De liefde en de inzet van de verpleegkundigen’, klinkt het oprecht. ‘Daar neem ik mijn petje voor af.’

‘Als je nodig moet plassen, duren een paar minuten heel lang ’