Optimist in hart en nieren › Treant Zorggroep

Optimist in hart en nieren

Geplaatst op: 24 september 2019

Hans Baksteen (64) uit Hoogeveen heeft de afgelopen vijftien jaar al heel wat ziekenhuizen van binnen gezien. De oorzaak van die vele opnames is een genafwijking, waardoor zijn kransslagaders langzaam maar zeker dichtslibben. Baksteen laat zich echter niet uit het veld slaan en blijft positief. ‘Het leven is prachtig als je alle narigheid maar achter je weet te laten.’

Baksteen is geboren en getogen in Maassluis. Eind jaren zeventig verzette hij de bakens naar Hardenberg, waar hij als fabrieksarbeider en servicemonteur aan de slag ging. Zeven jaar geleden verhuisde hij naar Hoogeveen, waar hij als taxichauffeur de kost verdient.

Het is in 2004 dat Baksteen, toen 49 jaar, tijdens een bedrijfsuitje in Duitsland een “rare sensatie” in zijn borst ervoer. De klachten verdwenen, maar kort daarop was het weer raak in de sportschool. De Hardenberger meldde zich bij zijn huisarts die hem meteen doorverwees naar ziekenhuislocatie Scheper in Emmen. De beelden van de hartkatheterisatie waren glashelder: zijn kransslagaders waren voor 95 procent dichtgeslibd. ‘Ik schrok enorm, want ik had altijd gezond geleefd. Tegelijkertijd was ik ook opgelucht, want ik was nog net op tijd.’

Gefrunnik

Baksteen werd linea recta overgebracht naar Utrecht om te worden gedotterd. Nadat zijn vaten dankzij een ballonnetje en stent weer open waren, kon hij letterlijk weer opgelucht ademhalen. Die opluchting was van korte duur, want een dag later werd diabetes bij hem geconstateerd. ‘Dat verwacht je niet op je 49e…’

Hij deed er aanvankelijk vrij luchtig over, maar al snel merkte Baksteen dat hij nazorg nodig had. ‘Het gefrunnik aan mijn hart en de diagnose diabetes hadden er behoorlijk ingehakt.’ Hij meldde zich bij een leefstijltrainingcentrum om zijn geest en lijf weer in balans te krijgen. ‘Door te oefenen en mijn sores met lotgenoten te delen, leerde ik mijn aandoening te accepteren en kwam ik weer met beide benen op de grond. Een operatie alleen is nooit genoeg, revalidatie is minstens zo belangrijk.’

'Mijn motto is: gewoon doorgaan'

Nieuwe APK

Mede dankzij een aangepast dieet en gewichtsverlies bleef Baksteen jarenlang relatief gezond. Toch was het proces van hartvervetting niet te stoppen en in 2014 moest hij opnieuw onder het mes. Drie omleidingen en intensieve hartrevalidatie later toonde hij zich strijdbaar en optimistisch. ‘Ik had weer een nieuwe APK’, blikt Baksteen terug.

Vorige maand kampte de Hoogevener wederom met pijn op zijn borst. Hij werd per ambulance overgebracht naar Emmen waar hij direct werd gedotterd. ‘De dokters in het Scheper zijn zeer kundig en de verpleging is top, ik voelde me in vertrouwde handen.’

Na de ingreep in Emmen volgt opnieuw een revalidatietraject. ‘Dat kan gelukkig in ziekenhuislocatie Bethesda, dat is dichtbij huis.’ Dat laatste geldt ook voor de controleafspraken op het diabetesspreekuur. ‘Dokter Kooy behandelt de mens en niet de symptomen, dat spreekt mij enorm aan. Hij waakt als een herder over mij.’

Genieten

Terugkijkend beseft Baksteen dat hij het flink voor de kiezen heeft gehad. ‘Ik heb meer doktoren aan mijn lijf gehad dan vrouwen’, lacht hij veelzeggend. Toch laat hij zijn leven niet verzuren door dat ene akelige gen. ‘Ik wil graag een stapje terugdoen, ik verlang naar rust, maar voor een leven achter de geraniums is het te vroeg. Ik trek er graag op uit, van wandelen en fietsen in de natuur kan ik volop genieten.’

Eén ding is duidelijk: Hans Baksteen gaat niet bij de pakken neerzitten. ‘Mijn motto is: gewoon doorgaan’, klinkt het strijdbaar. ‘Of zoals ze in Maassluis zeggen: niet kakelen maar eieren leggen.’