Het is de spijker op de kop: kanker gooit je wereld overhoop › Treant Zorggroep

Het is de spijker op de kop: kanker gooit je wereld overhoop

Geplaatst op: 4 februari 2019

Vandaag, 4 februari, is het Wereldkankerdag. Dan staan we wereldwijd stil bij de impact van kanker. Bij Treant Zorggroep worden dagelijks veel mensen geconfronteerd met deze ziekte en staat ook bij hen opeens de wereld op z’n kop. Margreet van der Burg en Janneke Gelderman kunnen er over mee praten. Als verpleegkundigen op de dagbehandeling oncologie in Bethesda zien zij dagelijks wat de ziekte met patiënten en hun familieleden doet.

‘Het is inderdaad de spijker op z’n kop’, aldus Margreet. ‘Vanaf het stellen van de diagnose draait alles in het leven van de patiënt, zijn familie en zijn vrienden om “ziek zijn”. Voor een groot gedeelte worden de dagen gevuld met onderzoek, poli bezoek aan de specialist, het krijgen van chemotherapie. Voor veel mensen is het een intensief , langdurig en vooral vermoeiende behandeling. Na het afsluiten van de chemotherapie volgt vaak nog een behandeling met radiotherapie, al dan niet gevolgd door een operatie. Het leven wordt letterlijk beheerst door de ziekte.’

'Naast die verstoring in je dagelijkse bestaan, heb je ook nog je mentale verwerkingsproces.'

Margreet van der Burg (li) en Janneke Gelderman (re)
Margreet van der Burg (li) en Janneke Gelderman (re)

‘Een ieder heeft zijn/ haar eigen verwerkingsmechanisme, iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om; de ene manier is niet beter dan de andere. Het moet vooral bij de desbetreffende persoon passen en zich daar zo “prettig” mogelijk bij voelen. En dat geldt ook voor de familie en naasten. Op onze afdeling kan en mag alles. Het traject kan dusdanig lang zijn dat sommige patiënten langer dan een jaar behandeld worden. Dat maakt dat je de patiënt en naasten goed leert kennen.’ 

Volledig jezelf
We proberen met elkaar zo’n sfeer te creëren, dat er ruimte is voor de persoonlijke beleving. De sfeer is open en opgewekt waardoor er geregeld met elkaar gelachen wordt, maar er is zeker ook ruimte voor een goed gesprek en om verdriet te kunnen delen. Dit geldt  voor zowel de patiënten als de collega’s onderling. Geregeld raakt het ons in welke situaties patiënten en hun dierbaren verkeren. Het helpt dat de collega’s goed op elkaar zijn ingespeeld, in ons team van zes personen. Juist omdat je goed en intensief met elkaar moet samenwerken, krijg je ook goed van elkaar mee hoe een ieder er in staat. Wanneer iemands verhaal toch te dichtbij komt, dan neemt een collega de zorg voor die patiënt vanzelfsprekend over. Op de afdeling kunnen we onszelf zijn, zowel bij de collega’s als bij de patiënten. Wat juist voor ons het werk zo waardevol maakt, is dat we het heel bijzonder blijven vinden dat we in deze fase van iemands leven iets kunnen betekenen.’