Euthanasiewens heviger door een ontstoken wond › Treant Zorggroep

Euthanasiewens heviger door een ontstoken wond

Geplaatst op: 27 november 2018

Verpleegkundigen, doktersassistenten, huisartsen en specialisten krijgen het steeds drukker. Zorgverleners zijn vaker gedwongen lastige keuzes te maken. In de rubriek ‘Medische dilemma’s’ in het Dagblad van het Noorden beschrijven ze praktijkvoorbeelden. Dit keer over de afdeling Geriatrie van Treant Zorggroep.

Het is een 88-jarig tenger vrouwtje. Ze woont in een klein dorp, heeft haar hele leven gewerkt. Eerst als naaister, later op de boerderij en daarna weer in het café van haar man. ,,De huisarts belde of ik haar wilde zien. De vrouw had gezegd: ‘Ik wil euthanasie’. De huisarts wist niet goed wat ze ermee aan moest’’, zegt geriater Antoinette Scheepmaker. De 88-jarige vrouw was altijd vrij gezond, maar de afgelopen jaren kreeg ze wel wat medische problemen. Ze had een nieuwe heup gekregen, was behandeld voor spataderen en kreeg medicijnen tegen een hartritmestoornis. Begin dit jaar kreeg ze een wond aan haar been. Die wilde niet goed helen. Ze slikte medicijnen om het hart rustig te houden, antibiotica om ontstekingen van de wond te voorkomen en bloeddrukverlagers.

Het bleek dat ze héél veel pijn had aan de wond op haar been. Zoveel pijn dat ze er niet van kon slapen. Vanwege die pijn had ze pas tegen haar kinderen gezegd: ,,Op deze manier hoeft het allemaal niet meer voor mij.’’ Op zich was ze psychisch niet in ernstige problemen. Ze had wel veel meegemaakt in haar leven. Op jonge leeftijd was een van haar kinderen verdronken. Een zoon had als kind hersenvliesontsteking gehad en was daardoor verstandelijk beperkt. Het had haar allemaal enorm aangegrepen, maar ze kon er wel mee leven. Dat was het probleem dus niet. Het probleem was de pijn aan haar been. Tja, dacht ze, haar onderbenen waren in de oorlog bevroren geweest. Misschien dat daardoor die wond maar niet wilde helen.

Als geriater spreekt Antoinette ook altijd even met de naasten van een patiënt. De dochter vertelde dat haar moeder vorig jaar thuis gevallen was en een hele nacht op de vloer had gelegen. Daarbij had ze een wondje op haar been gekregen en was ze tijdelijk opgenomen in een verzorgingshuis. De wond ging niet dicht, maar toch is ze naar huis gestuurd. Buurtzorg komt wel dagelijks langs om haar te wassen en te helpen met aankleden, en om de twee uur om te controleren of alles goed gaat. Volgens Antoinette is de vrouw niet heel somber. Ze maakt zelfs grapjes. Haar zicht is goed, maar ze is wel erg doof. Met moeite loopt ze kleine stukjes met de rollator. ,,Ik vond dat ze een heel snel hartritme had en dat haar benen veel vocht vasthouden. En de wond op haar been is behoorlijk groot.’’ In het ziekenhuis wordt ze eerst goed behandeld aan haar been, ze krijgt medicijnen om het vocht af te drijven en een pijnpleister, met een lichte vorm van morfine. En ze krijgt fysiotherapie om weer wat in beweging te komen. ,,Ze had nog nooit fysiotherapie gehad, omdat dat niet vergoed wordt door haar zorgverzekering.’’

Antoinette Scheepmaker
Antoinette Scheepmaker

De combinatie van beweging, medicijnen en minder vocht in de benen helpt. ,,Sindsdien wil ze niet meer dood’’, zegt Antoinette. Door het vocht in haar benen bleef de wond maar open en dat beheerste haar conditie. Doordat het vocht minder werd en de wond goed werd behandeld, ging het dicht. En met de pleister had ze ook minder pijn. ,,Er leiden dus meer wegen naar Rome’’, zegt Antoinette. ,,Maar dit lukte ook doordat haar kinderen haar zo goed in de gaten hielden.’’

Bron: het stuk is geschreven door journalist Arend van Wijngaarden van het Dagblad van het Noorden (lees het PDF-artikel).

Gerelateerde specialismen