Column 'Tussen vrees en zekerheid' in gezondheidsbijlage Gezondheid & Co › Treant Zorggroep

Column 'Tussen vrees en zekerheid' in gezondheidsbijlage Gezondheid & Co

Geplaatst op: 12 december 2018

Deze week is in de gezondheidsbijlage Gezondheid & CO van NDC Mediagroep de column van Gea Ypenga te lezen: 'Tussen vrees en zekerheid'. Als verpleegkundig specialist oncologie werkt Gea in ziekenhuislocatie Bethesda van Treant Zorggroep. Zij is gedurende het hele onderzoeks- en behandeltraject het aanspreekpunt voor kankerpatiënten. Gea werkt onder meer op het Mammacentrum in Hoogeveen.

Daar zit ze dan, in de wachtkamer, te wachten op de uitslag van het biopt wat vanochtend uit de borst gehaald is. Ze had zelf iets gevoeld vorige week. Twee dagen lang heeft ze het in de gaten gehouden en toen heeft ze de huisarts gebeld; ter geruststelling hoopte ze. De huisarts vond het nodig om haar door te sturen naar het Mammacentrum. Daar voelde ook de verpleegkundig specialist de afwijking in de linkerborst. Ze legde uit dat diagnostiek nodig was. En zo kreeg ze een mammogram. De radioloog haalde met een naald materiaal uit de borst om te laten onderzoeken door de patholoog. En daarna was het weer wachten. Ze had gelezen dat 80% van afwijkingen in de borst niet kwaadaardig zijn, maar toch. 

Ze is alleen gekomen; een bewuste keuze. Ze heeft ook nog niets tegen haar man gezegd. Hij zit voor zijn werk al twee weken op een booreiland, pas eind volgende week is hij weer thuis. Ze wil hem, nu hij zo ver weg zit, niet onnodig bezorgd maken. Ze is een kei in het groot houden van zichzelf. Alleen haar zus heeft ze het verteld, want helemaal alleen wilde ze er niet mee zijn. Ze hoort haar telefoon; een appje van een vriendin met de vraag wanneer ze weer eens wat gezelligs gaan doen. Ze ziet meerdere berichten; een collega die vraagt of ze een dienst wil ruilen, een moeder van school die vraagt of ze een taart wil bakken voor de verjaardag van juf. Allemaal huis-, tuin- en keukenberichten. Het verwart haar en ze kan het niet rijmen met de situatie waar ze nu in zit. Het is alsof ze in een grote luchtbel zit, een vacuüm. Ze negeert de berichten. Het lieve bemoedigende bericht van haar zus dat ze vanmorgen kreeg, leest ze nog wel een keer en ze appt haar: ‘Vanochtend mammogram gehad en punctie, nu in afwachting van de uitslag. Als het goed is word ik zo binnen geroepen. Denk aan me!!’

Ze zet de telefoon op stil, stopt deze in haar tas. Even geen contact met de buitenwereld. Ze pakt een tijdschrift, bladert er doorheen zonder dat ze echt iets leest. Een andere mevrouw zit ook te wachten. Ze maakt een kalme indruk. Waarvoor zou zij hier zitten? De vrouw kijkt in haar richting en knikt haar bemoedigend toe. Ze knikt terug en voelt zich opeens ontroerd. Ze voelt zich warm worden van binnen en dat van een simpele bemoedigende knik van een vreemde vrouw. Ze merkt dat ze op scherp staat en dat alles versterkt bij haar binnen komt, ook deze bemoedigende knik. Ze mijmert hier nog even door en dan hoort ze haar naam noemen en vervolgens: ‘U mag met mij meekomen’.